شبی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی, تو را با لهجه ی گلهای
نیلوفر صدا کردم . تمام شب , برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا
کردم. پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین
گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج
تمنای دلم گفتی:
« دلم حیران و سر گردان چشمانیست رویایی , و من تنها برای دیدن زیبایی آن
چشم , تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم »
همین بود آخرین حرفت, و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به
روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.
نمی دانم چرا رفتی , نمی دانم چرا,شاید خطا کردم
و تو بی آنکه به فکر غربت چشمان من باشی , نمی دانم تا کی برای چه ؟
ولی رفتی
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت رسم نوازش در
غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر
می داشت تمام بالهایش غرق اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشمان
من خیس باران شد و بعد از رفتنت , انگار کسی حس کرد که من بی تو تمام
هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو , هزاران بار در لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت
دریا چه بغضی کرد!!!
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
ومن با آنکه می دانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته ی
چشمان زیبای تو ام , ....برگرد
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد و بعد از آنهمه طوفان و هم
پرسش و تردید
کسی از پشت قلب پنجره آرام و زیبا گفت:
« تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم »
و من در حالی مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ سرد
است ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان عطسه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا ؟! شاید به رسم
عادت پروانگیمان باز .....
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.
.jpg)
